آیا سرمایه داری نابود کننده است؟
نویسنده: لیوناردو بوف Leonardo boff
مترجم: نوژن اعتضادالسلطنه
وضعیت زیست محیطی کرهء زمین از دوران نوسنگی تاکنون دوران ناپایداری را طی کرده است. عمده ترین این تجربیات ثابت شده از طریق آنالیز علمی لایه های یخ در قطب شمال صورت پذیرفته است. مهاجرت عظیم و تولید فراوان پس از انقلاب صنعتی و رشد سریع جمعیت پس از جنگ جهانی دوم بر روند این تخریب افزود. هزاران تُن گاز گلخانه يی اعم از (دی اکسید کاربن، متان، نایتروژن پراکسید، ازون) سالانه به اتمسفير وارد میشوند. به طرزی که نظام طبیعی اکوسیستم قادر به پالایش آن ها در درازمدت نخواهد بود. این مورد پایهء اساسی ((گرمایش جهانی)) است، که موضوع جدیدی در چرخهء طبیعی کرهء زمین نیست؛ اما فعالیتهای انسان سبب ساز آن شده است. سازمان هواشناسی بین المللی نمونه های تيوریک مطمينی جهت پیشبینی را توسعه بخشیده است.
طبق گزارشهای این سازمان جهانی، در فاصلهء کنونی تا سال 2100 میلادی دمای کره زمین در اثر فعالیتهای مخرب سرمایه سالارانه بین 8/1 تا 6 درجه سانتیگراد افزایش خواهد یافت. گمان میرود برای پایدارسازی دمای کرهء زمین بایستی حدود 46 هزار ملیون دلار به صورت سالانه از هم اکنون سرمایه گذاری شود. بدون چنین کوشش مشترکی حدود 30%-20% از گونه های جانوری و گیاهی نابود خواهند شد. آمار قربانیان انسانی به ملیونها نفر خواهد رسید. خشکسالی، بیابانزایی و افزایش شوری خاک ملیونها نفر از انسانها را از امکان استفاده از آب آشامیده نی محروم میسازد و آما 600 ملیون گرسنه در سطح جهان افزایش خواهد یافت. بلیونها ((مهاجرت اکولوژیکی)) صورت خواهد گرفت. مهاجرتهایی که به دلیل گریز از مرگ و گریز از دست اندازی فعالیتهای آلوده کنندهء کارخانهها به زنده گی مساعد صورت میگیرد.
این ها پیشگوییهای بد و هوشدار دهندهء پیامبرگونه نیست؛ اما، به هر انسان که حامی زنده گی در دنیایی بهتر و خانهء مشترک همه گان (کرهء زمین) است، هوشدار میدهد و همه گان را به مبارزه و اعتراض در برابر فعالیتهای راستگرایانه يی که سبب نابودی زمین میشود، بایستند. میتوان از خطر نابودی زمین جلوگیری کرد به شرطی که شیوهء تولید جهانی و الگوی مصرف جهانی تغییر یابد. برای محقق شدن آن نیاز به همکاری جمعی تمامی کشورها بدون چشم داشتی از طریق عمل سیاسی و فعالیتهای شیکه های ملی و محلی و بین المللی میسر خواهد بود.
سخنان دروغ نظام سرمایه داری در حفاظت از محیط زیست در عمل دیده شده است. منطق سرمایه داری در جهت سود بیشتر در کمترین زمان ممکن است و همه طرحهای آن در این راستا ادامه پیدا میکند و در مقابل مخالف هر قانونیست که این حرص و طمع را محدود کند. سرمایه داری همواره در صدد رقابت است و نی مشارکت.
سرمایه داری در این بین با کشمکش عظیم میان انتخاب دو راه مواجه است: یا بایستی خود را انکار کند و در جهت آینده يی انسانی و تغییر منطق خویش گام بردارد که در این صورت ریسک بزرگی جهت بفا یا نابودی انجام میدهد و یا این که وجههء اصلی خود را که به دنبال سود بیشتر است، هم چنان نمایان سازد و بدون تصوری از ترحم و همکاری به تخریب طبیعت و ویرانی زمین ادامه دهد.
www.jawananebedaar.nl