نگرانیهای روزافزون از وضع زنده گی زنِ افغان،

در گزارشی از نماينده گی سازمانِ جهانی ملل متحد و نهادِ مدافع حقوق بشر در افغانستان

منبع: روزنامهء هالندی مردم،

De Volkskrant;

فشردهء برگردانِ دری: طارق پيکار،

  رعايتِ حقوق زن در افغانستان مسيرِ قهقرايی را ميپيمايد. روزنه های سرابيی که پس از شکستِ شکلیِ طالبان در سال 2001م. پديد آمده بودند، امروز، دگر به واقعيتهای تلخ و خطرناکتر از هميشه، همراه با ايجادِ يأسها در افکارِ نهادهای مدافع حقوق بشر، در زمينه گرديده است.

"دريدن چادری توسط زنان، آن طوری که پس از فرار طالبان از کابل در سال 2001م.، در کشورهای غربی به حيث سمبولِ رهايی و نشانهء آزادی زنِ افغان از مظالم تلقی ميگرديد، طی هشت سال سپری شده، پوشانيدنِ چهره و استفاده از چادری، به يگانه وسيله يی مبدل شده، که زن افغان ميتواند در پناه آن از انواع خطرهای تباه کن حياتی و تهديدها، رهايی يابد."

"دفاع از حقوق و اعادهء برابری حقوقی زن با مرد در افغانستان، بهانه يی بود، که نيروهای نظامی ناتو در افغانستان مداخله نمايند."

"نود درصدِ قشرِ زن در افغانستان از سواد و آموزش بی بهره اند؛ نسبتِ نبودِ امنيت و اعتماد به تأمين آن، صرف چهار درصدِ دخترانِ بين 10 و 12 سال به مکتب ميروند."

"ازدواجهايی که با اطفال صورت ميگيرد، امروز به يکی از نورمها و روش عادی زنده گی در افغانستان تبديل شده، پنجاه درصدِ دخترانی که وادار به ازدواج با مردان ميگردند، زير سن شانزده سال قرار دارند."

گزارشِ نشرشدهء نماينده گی سازمان جهانی ملل متحد در افغانستان- يوناما {Unama} و نهادِ مدافع حقوق بشر {Human Rights Watch}- زيرِ عنوانِ "وعده های داده شده برای زن افغان را عملی نماييد!" {!Keep Promises to Afghan Women}، وضع کنونی جوانبِ مختلفِ زنده گی زن افغان را به بررسی گرفته و آن را بدتر از همیشه تعريف نموده، خشونت، تجاوزجنسی و برخوردهای همراه با تبعيض جنسی در برابرِ قشرِ زن و بی تفاوتی مسؤولانِ امور (حکومتی، عدلی و قضايی) در اين عرصه را متأثرکننده تلقی کرده، از ازديادِ ناگواريهای روزافزون در اين زمينه هوشدار ميدهد.

در گزارش مذکور به محدودترشدنِ نقش و ساحهء فعاليتهای اجتماعی، شرکت کمرنگِ زنِ افغان در ترکيبِ نهادهای مدافع حقوق زن و واحدهای اداری حکومت، که از 31 درصد در سال 2006م. به 21 درصد در سال 2009م. کاهش یافته و بيشترين آن ها توانسته اند با حفظِ موقفهای پايينِ اداری صرف در بخشهای صحت عامه و معارف فعال باشند، اشاره گرديده است.

در گزارش مذکور نفوذِ روزافزونِ طالبان و بنيادگرايان و ازديادِ خشونتها، تجاوز جنسی و ناامنيها و به ويژه عدم مسؤوليت پذيری و ضعفِ ادارهء مقامهای دولتی (پُليس و سايرِ ارگانهای کشف و تحقيق و حراست از قانون)، از عواملِ عمده يی که منجر به ايجادِ اين نابه سامانی گرديده، پنداشته شده است. به گونهء مثال، از رهايی متهمانِ تجاوز جنسی که چندين مرتبه عمل جرمی (اغتصاب) را مرتکب شده بودند و دارای نفوذِ سياسی در حکومت کابل ميباشند- به اساسِ هدايتِ رييس جمهور کرزی- يادآوری شده است.

گزارش يوناما، تهديدها و اِعمالِ خشونتها بر زنِ افغان را که ابعادِ مختلفِ زنده گی و سهمگيری آنان را در فعاليتهای گونه گونِ اجتماعی شديداً متأثر ساخته، تقبيح کرده، خواستارِ تغييرهای جدی در مورد- با مداخلهء نهادهای باصلاحيتِ جهانی و مؤثر در زمينه بر حکومت و مراجع قدرت در افغانستان- شده است.

www.jawananebedaar.nl