سروده های بِکر

نورالله وثوق

http://norollahwosuq.blogfa.com/

منارۀ احساس

این جا هوای خلوت ديدار يخ زده است
چشم به ره کشیدۀ خونبار يخ زده است
تابوت خنده‌های مرا باد برده است
پای نگاه خسته به تكرار يخ زده است
از ذهن باغ جلوۀ ناز شكوفه رفت
اعصاب در گرفتۀ گلزار يخ زده است
آواز گرم دخترک گُل‌فروش كو
آغوش ناز نازی بازار يخ زده است
فريادی از منارۀ احساس برنخاست
گلدسته‌های خطۀ ايثار يخ زده است
مُرديم و در خطوط دل‌انگيزیادِ ما
نقش هزار شوخ پريوار يخ زده است

کابل

13-2-1372

به مردمِ بیدفاعِ کابل

لستِ سیاه

گرزِ سیاهی

چه دودی میرسد از دور اين جا
که کرده دیده ها را کور این جا
ز دستِ کوبشِ گرزِ سیاهی
پریده رنگِ هرچه نور این جا

*  *

قطارِ جهلِ

سحر سالم به این سو کی رسیده
صدای کوپه ها درخون تپیده
بیا تا سورۀ دل را بخوانیم
قطارِ جهلِ ما تُرمز بریده

*   *

جنون

جنون در جاده جولان دارد این جا
کَش و فَشی فراوان دارد این جا
نگفتی شاخۀ جهلِ من و تو
چه پیوندی به ایمان دارد این جا؟

*   *

ساطورِ اساطیرِ

ز رنگِ مِهرِ میهن کاتِ کاتیم
قمارِ دستِ دلبازانِ لاتیم
نشانِ بیرقِ ما شعلهء جَنگ
که ساطورِ اساطیرِ ثباتیم

*   *

عزیز

درین جا هرکه خون ریزد عزیزاست
به رنگِ کین درآمیزد عزیزاست
بلایی کو خودش را با پلیدی
به جانِ ملتِ ما زد عزیز است

*   *

لستِ سیاه

من و تو اشکِ حسرت را سپاهیم
ستونِ سرفرازِ دود و آهیم
ذغالِ کورۀ آتش فروزان
پیامِ روشنِ لستِ سیاهیم

*   *

شعورِ شعله ها

شبِ آتش فروزان رازبانیست
که شک را در دلِ ارگ آشیانیست
شعورِ شعله هایِ شهرِ کابل
یقین این جا گواهی را نشانیست

*   *

بویِ واویلا

دلِ فکرِ سحر ترکیده امشب
که خوابِ شعله ها رادیده امشب
زهرسو بوی واویلا بلند است
مگر کابل به خون غلتیده امشب

*   *

سرچشمه

وطن گفتی که درد اندود گشته
تمامِ بودِ او نابود گشته
شنیدم از زبانِ گوشکِ دل
که آب از سرچشمه گل آلود گشته

*   *

دوغِ دروغ

اگرچه گنس و گیچ بویِ دود اند
نشستند و بساطی را گشودند
میانِ هاونِ بی دستۀ شان
دروغی را چه صاف و ساده سودند

*   *

خارِ چشم

ز بس بر جهلِ خود اصرار کردیم
به گردن دشمنی را بارکردیم
از آن رو خارِ چشمِ غنچه هاییم
که نامِ گلشنی را خوار کردیم

 

29-10- 1388خ.

www.jawananebedaar.nl