شعر امروزِ افغانستان
نورالله وثوق
یکشنبه 29 /1 /1389
http://norollahwosuq.blogfa.com
صادرات همسایه
طومارِ ترور
به دوشِ شعله ها بارُم خدایا
شکارِ مشقِ رگبارم خدایا
به هرجاطرحِ طومارِتروری است
طرازِ تتر اخبارُم خدایا
..........
سرمایهء اقبالِ
چه درسی را بنامِ دا د دادی
چها بر دشمنِ ما یاد دادی
زدی سرمایۀِ اقبالِ خود را
به دستانِ خودی برباد دادی
.........
لاهورِ دلِ
دگر رفته زتن زورِ دل من
فغان از زخمِ ناسورِ دلِ من
میانِ آتش وخون غوطه ورشد
پرِ اقبالِ لاهورِ دلِ من
............
هَتّاکی
ازین طرحی که بهرِ ماعدو ریخت
در و دیوارِ این خانه فرو ریخت
گذشت هَتّاکیش از حد که حتی
به هرجا خویشتن را آبرو ریخت
..........
صادرات همسایه
چرا همسایه دل صادر نکردی
به غیرِ مُشتِ گِل صادر نکردی
برایِ رفعِ بوی نفرت ازخویش
دوقطره عطرِ هِل صادر نکردی
..........
بیخودی
دلِ کفرِ جهان را شاد کردی
ازین بتخانۀِ کاباد کردی
ز رمزِ بیخودی ها رفتی
زبس ازدل به زشتی یادکردی
..........
وارداتِ ناجوانی
ز تاجیک و ز پشتون وهزاره
شمر یک یک ولو صد هاهزاره
ز زهرِ وارداتِ ناجوانی
دلِ شان انتحاریِ نزاره
............
گرگِ چوپان
چرا بویِ پریشانی گرفتیم
به آتش ازچه مهمانی گرفتیم
گَلایه ازگَله کردن چه بیجاست
که گرگی رابه چوپانی گرفتیم
.................
صدایِ بی رقم
ببوسم دستِ احساسِ قلم را
که شمشیری بود فرقِ ستم را
به آتش می کشد اماچه خاموش
سراپای صدایِ بی رقم را
..........
چکاچِک
پریده رنگِ فکرِ میهنم پِک
که آتش بر درش هی میزند تِک
همی ریزد زچَک چَک های دشمن
زچشمش خون چِکاچِّک وچِکاچِک
...................
نقشهء راه
چرا با فکرِ جانکاهی بسازیم
زکوهِ خود چرا کاهی بسازیم
اگر داری هوایِ قُلِّهِ دل
بیا تا نقشه ی راهی بسازیم
..........
لگد بر گورِ حاتم
آیینۀِ باور
دلی فکرِ صفا گستر ندارد
به بر آیینۀِ باور ندارد
برادر تشنۀِ خونِ برادر
سیاست خواهر و مادر ندارد
...........
به هرچه بازی و...
همی بازی ازین بدرنگ بازی
مکن اینگونه گیچ ومنگ بازی
دل و دینِ تو را درمیدهد در
به هرچه بازی وباجنگ بازی
..................
در ماند ه
نپرسیدی کجا رفته حواست
سرت را می خورد آزِ ریاست
ازین در می زنی خود را به آن در
شدی در ماند ۀِ دستِ سیاست
..................
لگد برگورِحاتم
به جانِ بچَّه ها چم میزنه یار
ز استقلالِ دل دم میزنه یار
نشسته روی دسترخوانِ ارباب
لگد بر گورِ حاتم میزنه یار
.................
بی سُر
دوباره اهلِ سُرسُرگشته دلبر
خدایا از چه بی سُرگشته دلبر
کند خالی به هرسو عُقده ها را
ندانم از کجا پُر گشته دلبر
...................
پُرازخالی
پُر از خالی بود اندیشۀِ من
نخورِده آبِ معنا ریشۀِ من
سَر ازسِرَّم به عمری درنیابی
نبرده پی کسی برپیشۀِ من
.........
تشتِ رسواییِ
شدی کورِ خود وبینای مردم
ندیدی دیده ای دریای مردم
جنونِ تشتِ رسواییِ جهلت
فتاد از بامِ فرداهای مردم
.........
عقدِ عُقده
به زعمِ خود ولَو بودی سرامد
نمی دانی چرا روزت سرآمد
عروسِ نازِ بِکرِ اعتقادت
به عقدِ عُقدۀِ قدرت در آمد
.............
دستانِ سیاست
چه کس برده ز دلها آنِ مارا
چسان آتش زده ایمانِ مارا
گمانِ من که دستانِ سیاست
ز بیخ و ریشه کنده جانِ مارا
............
بوی هوا
گزاری ازچه برپستی بنایت
چرا بالا شده بوی هوایت
چرا گشتی سوارِ مرکبِ جهل
چراکردی به یک کفش هردوپایت
...................
گوشِ به زنگ
تو را گرچه بر این باور درنگ است
دلت همداستانِ سرُب وسنگ است
بیا زنگ از نگاهِ خیره بزدای
که گوشِ عالَم وآدم به زنگ است
...........................
آشنایِ نازنازی
پهنایِ صفا
به اقیانوسِ مردُم شَو شَناوَر
بکش زانسوی پهنایِ صفاسر
به کوریِ دو چشمِ ناتوانی
بزن چون روشنی خودرابه هردر
........
نیاگارای دلها
بشوران آتشِ شوروشری را
بر افروزان شرارِ محشری را
بپا کن در نیاگارای دلها
ز اوجِ آشنایی شرشری را
.................
اقیانوس
چسان ازقطره ها مأیوس گردی
نمیخواهی که اقیانوس گردی
به طوفان دلِ مردم بپیوند
مباد همباور افسوس گردی
.........
پروازِ فریاد
بیا تنهایی ام را بال و پر شو
نهادِ تازۀِ را همسفر شو
شنو از چشمِ من پروازِفریاد
که گفته همصدایِ کوروکرشو
.......
آیینه گی
بزن سیلی به روی ژاژ یارا
صفا را تیره کن تیراژ یارا
بیا کاندیشه ای آیینه گی را
کنیم از ژرفِ دل پمپاژ یارا
............
موج فکر
هزاران رازِ درخون خفته دارم
سخنها زیر لب ناگفته دارم
بیا با موج فکرم همسفر شو
که دریاها دُرِ ناسفته دارم
............
آشنایِ نازنازی
ببین کاین آشنایِ نازنازی
چسان با سرنوشتت کرده بازی
نموده بهرِ کابینِ دلِ تو
دوباره چهره ه اش را بازسازی
..............
بوفِ پَکر
دوتا بوفِ پَکر روی دو بامند
به خونِ هردوی مان تشنه کامند
هم آهنگِ سرودِ مردۀِ چند
به پیشِ زندگی خامِ تمامند
...........
اختاپوس
ازانِ خود ازان مأیوس گشتند
که هر بیگانه را پابوس گشتند
به جان موجِ آغوشِ محبت
کم ازکم عینِ اختاپوس گشتند
.............
شیره
شما گر از تبارِ اهلِ حالید
چرا در چند وچونِ قیل وقالید
چرا ناکرده کاری کلَّه خامی
کدویِ هرچه سررا شیره مالید
..........
لذتِ دورهمی
چه پیش آری زیادی وکمی را
به یک سو نه مزاجِ دمدمی را
شدی گیجِ جَم و غمِّ جدایی
ندیدی لذتِ دور همی را
www.jawananebedaar.nl